Op een middag in juni word ik hartelijk welkom geheten door Ank Streuer en haar twee katten die uitgebreid komen snuffelen en met kopjes om aandacht vragen. Ik bewonder eerst het uitzicht op Nieuw-West, om vervolgens uitgebreider kennis te maken met de nieuwe voorzitter van ESAN. Ze draait al sinds november 2025 mee in het bestuur en u heeft wellicht al een keer kennis met haar gemaakt tijdens een activiteit.
Ank heeft nagedacht over wat een goede insteek zou zijn voor ons gesprek. Ze kwam tot de conclusie dat er twee dingen zijn die heel bepalend zijn geweest voor haar leven:
Drenthe
“Ik ben geboren in Drenthe, al heb ik daar maar kort gewoond, maar mijn hele familie woonde er en ik ging er altijd logeren. Dat heb ik zeker gedaan totdat ik ging studeren en vaak ging dat van opa en oma naar de verschillende ooms en tantes.
Daar heb ik veel dingen meegemaakt, zoals dat er nog een aanzegger was; dat er op zo’n dorp nog de plicht was, als iemand overleed, buren tot en met drie huizen daarnaast moesten helpen met afleggen, eten maken, enzovoort. Mijn opa leerde me hoe je reeën moest benaderen als je die wilde zien, welke sterren er aan de hemel stonden.
Maar ik herinner me uit de zomervakanties vooral heel goed dat je elkaar hielp met de weck. Dan kwamen er grote zinken teilen op tafel en moesten boontjes gepunt en snijbonen door de molen gehaald worden. Alles ging dan de weckpotten in. Als het werk klaar was werd er een borreltje gedronken. Je deed dat vijf werkdagen en je wisselde iedere dag van huis. Ik denk dat daarmee wel een zaadje geplant is van ‘samen dingen doen’.
Mexico
Een andere, grote, fundamentele ervaring beleefde ik na mijn afstuderen en werk aan de universiteit van Amsterdam. Ik kreeg de mogelijkheid om in Mexico te werken en hoewel ik toen al samenwoonde, ben ik gegaan en er drie jaar gebleven. Het was en is daar zo’n andere maatschappij, maar ook zo’n enorme spiegel op rijkdom, op wat wij allemaal hebben, en ook op hoe weinig sociaal wij eigenlijk zijn. Dáár gaat het heel erg om het delen met elkaar, maar ook zorgen voor elkaar.
Eén gebeurtenis is me altijd bijgebleven. Ik woonde in een groot familiehuis van degene die mij uitgenodigd had naar Mexico te komen. Hij woonde daar zelf, met het gezin van een van zijn dochters en we gebruikten samen een keuken. Ik was een keer aan de late kant thuis, het werd al donker. Toen ik mijn straat inliep, kwam er voor en achter mij een groepje mannen op me af. Ik wist niet goed wat te doen, maar er verschenen mannen uit de huizen die zeiden ‘Afblijven, die is van ons’. Zij brachten me keurig naar huis en toen pas werd me duidelijk dat ze op me letten en voor me zorgden.
Ik ben in 2019 terug geweest, en vorig jaar voor langere tijd, waarbij ik in hetzelfde huis bij dezelfde vriendin heb gewoond. Ik merk dan hoe bepalend de eerste periode in Mexico voor mij is geweest. Opnieuw merkte ik dat wij in Nederland eigenlijk heel weinig besef hebben van onze rijkdom: dat we pensioen hebben, dat er voorzieningen zijn voor langdurig zieken, een sociaal vangnet.
Deze twee delen van mijn leven maakten dat ik in mijn werk vaak de sociale kant heb opgezocht. Tegelijkertijd: ik ben afgestudeerd in de Andragologie (Veranderkunde), als methodoloog in veranderkundig onderzoek, een meer technische functie. Dit was ook mijn werk in Mexico, het leiden van projecten om het wetenschappelijk onderzoek te versterken en ook het lesgeven daarin te verbeteren zodat het beter aansloot bij de behoeften van Mexico. Ik deed dat aan drie verschillende faculteiten van de TH en dit was best een complexe situatie. Iedere zes jaar wordt een nieuwe president gekozen en dan verdwijnen meestal veel mensen weer van het toneel. Je moet er dan voor zorgen dat wat je veranderd hebt niet ook verdwijnt, maar van de drie faculteiten is dat maar bij één ervan gelukt.“
We praten even over wat er daarna allemaal gebeurde en Ank concludeert dat dat wel een lange lijst wordt. Ze somt een aantal functies op:
Werk
“Ik heb aan de universiteit gewerkt; bij Vluchtelingenwerk Nederland; bij de Stedenband Amsterdam-Managua; bij welzijnswerk. Ik ben per ongeluk wethouder geworden in Stadsdeel Geuzenveld-Slotermeer. Ik wilde voor mezelf beginnen en vond dat ook de tijd dat ik me als raadslid kon aanmelden en ik werd gekozen. De dag voor de installatie bleek dat het CDA geen wethouder wilde leveren en moest ik binnen een uur besluiten wat ik ging doen. Eerst wilde ik het afslaan, maar ik besloot het gewoon te gaan proberen en te zien wat daarvan kwam.
Daarna ben ik adviseur geworden, eerst op onderwijsgebied, later ook voor bedrijven en gemeenten. Deels heb ik dat gedaan als zelfstandige en deels in dienst van adviesorganisaties (waarvan ik ook bestuurder ben geweest). Toen ik 55 was en ook net weer voor mezelf bezig, overleed mijn partner. Dat was een keerpunt voor me, omdat ik eigenlijk niet veel zin meer had in mijn werk. Ik heb toen besloten alle lopende projecten binnen twee jaar af te maken en niets nieuws meer aan te nemen.
Vrijwilligerswerk
Om toch iets te blijven doen, heb ik me aangemeld voor vrijwilligerswerk. Ik heb o.a. gewerkt bij Thuisadministratie en ik gaf taalles. De gezondheid van mijn moeder ging in die periode ook achteruit en haar situatie had veel aandacht nodig, mijn vader was al overleden. Vaak reed ik iedere week naar Drenthe om mijn moeder te bezoeken.
Ik ben vervolgens nog een poos voorzitter geweest van de VvE in mijn flat, maar daar ligt mijn hart niet. Financiën, klusjes in de flat, aanbellende buren, soms midden in de nacht, na drie jaar was het goed en ben ik gestopt. Ik deed toen al mee in een van de leesgroepen van ESAN en daar werd ik coördinator. Ik had wel gelezen dat ESAN een voorzitter zocht, maar daar niets mee gedaan, totdat ik Joke tegenkwam bij een activiteit en haar vroeg of het al gelukt was iemand te vinden. Dat bleek niet het geval en van het een kwam het ander, en zo ben ik ‘gestrikt’.
In november 2025 ben ik op proef mee gaan draaien in het bestuur, vanaf mei dit jaar ben ik officieel voorzitter van ESAN en ik vind het leuk om te doen. ESAN is een sympathieke en opbouwende club met doelen waar ik me in kan vinden: stimuleren en activeren van senioren, versterken van zelfinzicht, stimuleren van zo lang mogelijke zelfstandigheid, talenten inzetten voor elkaar. Ik wil hier graag aan bijdragen en zou in de toekomst eens met anderen willen kijken of we meer betekenis kunnen hebben voor deze buurt waar ik al 35 jaar woon en een hart voor heb. Hoe, dat weet ik nog niet, daar laat ik mijn gedachten soms over gaan.“
Vrije tijd
Op mijn vraag of Ank naast de leesclub en het bestuur ook aan andere ESAN-activiteiten meedoet vertelt ze lid te zijn van de theaterbespreekgroep en incidenteel bij andere activiteiten aan te sluiten. Als voorbereiding op de voorzittersrol is ze o.a. mee geweest met het restaurantetentje en het museumbezoek.
Naast haar bestuurswerk houdt Ank zich bezig met lezen (behalve bij ESAN is ze ook lid van een biografie leesclub), breit ze af en toe, en zwemt ze 3x per week. Verder gaat haar tijd naar keramiek. Ze heeft altijd iets met klei willen doen en vanaf haar pensioen is ze eerst begonnen met draaien, maar dat werd haar wat te technisch. Ze is toen overgestapt naar handvormen, iets wat haar beter ligt en waar ze veel plezier in heeft. Ank is nu twee dagdelen per week ‘atelierdeler’ bij het Amsterdams Kleibedrijf en maakt allerlei verschillend werk, van rond tot rechthoekig, en ze probeert soms keramiek dat ze meebracht uit Mexico na te maken.
Voorzitter
Heeft Ank in haar rol als voorzitter ideeën voor ESAN? Ze geeft aan voor nu vooral met een open blik te kijken naar wat er gebeurt. ESAN groeit dus hoe kun je de organisatie dan inrichten? Andere vragen die haar bezig houden zijn: hoe zorg je goed voor de vrijwilligers, hoe geef je de vrijwilligers voldoende ruimte om dingen te doen zoals ze dat willen doen? Maar ook hoe ga je om met de waardering voor vrijwilligers?
Voor volgend jaar zullen er weer plannen voor de komende jaren worden gemaakt en Ank wil daar met elkaar flink van gedachten over wisselen en vooral de activiteiten voor educatie, ontwikkeling en cultuur versterken.
Opgetekend door Caroline Zijderveld